Պլաստիկի էքստրուդերի մատրիցան էքստրուդերի վերջնական, և հնարավոր է՝ ամենակարևոր բաղադրիչն է, որտեղ իրականանում է պլաստիկ արտադրանքի ձևավորումը: Սա մեկուսի նախագծված բլոկ է, որը սովորաբար պատրաստված է բարձրորակ գործիքային պողպատից, ինչպիսին են P20-ն կամ H13-ը, և որն ուժեղացված, թեփոտված և փայլուն մշակված է հայելու նման վերջնամշակմամբ: Մատրիցայի նպատակն է ընդունել համասեռ, ճնշման տակ գտնվող հալված զանգվածը էքստրուդերից և այն վերածել անընդհատ հոսքի՝ ստեղծելով հատուկ երկչափ լայնական հատույթ: Մատրիցայի ներսում գտնվող հոսքի ուղին, կամ մանիֆոլդը, նախագծված է հեղուկի դինամիկայի սկզբունքների հիման վրա՝ ապահովելու համար, որ պոլիմերային հալված զանգվածը հասնի մատրիցայի եզրերին՝ հավասարաչափ արագությամբ և ճնշմամբ ամբողջ ելքային մակերևույթի վրա: Սա կարևոր է անհավասար պատերի հաստությունը կամ «բամբուկի ձևավորումը» («bambooing») կանխելու համար: Նախագծումը պետք է նաև հաշվի առնի նյութին բնորոշ վարքագիծը, հիմնականում՝ մատրիցայի փոփոխությունը՝ վիսկոէլաստիկ պոլիմերային հալված զանգվածի ընդլայնվելու միտումը մատրիցայից դուրս գալիս՝ ներքին լարվածությունների ազատվելու պատճառով: Ուստի մատրիցայի անցքը հաճախ ճշգրիտ պատճեն չէ վերջնական ցանկալի պրոֆիլի, այլ փոքր-ինչ փոքրացված է և տարբեր համամասնություններ ունի: Բարդ պրոֆիլների դեպքում մատրիցան կարող է բաժանված լինել մի քանի սալերի՝ հեշտացնելու մշակումն ու սպասարկումը: Պլաստիկի էքստրուդերի մատրիցայի աշխատանքը ուղղակիորեն որոշում է էքստրուդված պրոֆիլի չափային կայունությունը, մակերևույթի վերջնամշակումը և ընդհանուր որակը, ինչը դարձնում է դրա նախագծումն ու արտադրությունը մասնագիտացված արվեստ, որը համադրում է փորձնական գիտելիքներ և բարդացված սիմուլյացիոն ծրագրեր: