Ekstrüzyon kalıbı malzemesi, kalıbın erimiş malzemeye nihai şeklini veren araç olması nedeniyle plastik ve alüminyum profil ekstrüzyon süreçlerinde kritik bir faktördür. Kalıp malzemesinin seçimi, aşınma direnci, parlatılabilirlik, yüksek sıcaklıklarda yapısal dayanım ve bazen korozyon direnci gibi gereksinimlere bağlıdır. Termal köprülerde kullanılan cam dolgulu PA66 gibi mühendislik polimerleri için yapılan plastik profil ekstrüzyonunda, kalıplar neredeyse her zaman yüksek kaliteli takım çeliklerinden üretilir. AISI P20 ve H13 (Krom-Sıcak İş Çeliği) yaygın tercihlerdir. Özellikle H13, cam dolgulu bileşiklerin aşındırıcı doğasına karşı dayanabilmesi için gerekli olan sıcak sertliği, aşınma direnci ve tokluğun mükemmel kombinasyonu nedeniyle değerlidir. Kalıp ayakları ve kritik akış yüzeyleri genellikle 48-52 HRC arasında yüksek bir yüzey sertliği elde etmek amacıyla ısıl işleme tabi tutulur. İşlemden sonra bu yüzeyler, ekstrüdatta bozulmaya ve yüzey kusurlarına neden olabilecek malzeme birikintisini önlemek ve sürtünmeyi en aza indirmek amacıyla 8-16 mikro-inçlik bir parlaklıkta ayna yüzeyine kadar dikkatle parlatılır. Daha yüksek basınç ve sıcaklıkların söz konusu olduğu alüminyum ekstrüzyonu için ise nitridlenmiş H13 gibi çelikler standarttır ve bu nitridasyon işlemi son derece sert, aşınmaya dayanıklı bir yüzey katmanı oluşturur. Ekstrüzyon kalıbı malzemesinin bütünlüğü, termal stabilitesi ve yüzey kaplaması, herhangi bir aşınma veya deformasyonun ekstrüde edilen profilin her metresine doğrudan yansıması nedeniyle çok önemlidir ve bu durum boyutsal doğruluğu, yüzey kalitesini ve sonuç olarak ürün performansını etkiler.