ช่องกั้นความร้อน (Thermal breaks) คือองค์ประกอบทางกายภาพและลักษณะการออกแบบที่ถูกพัฒนาขึ้นเพื่อตัดการเชื่อมต่อของสะพานความร้อนภายในองค์ประกอบของอาคาร ซึ่งเป็นวิธีแก้ปัญหาการไหลของความร้อนผ่านวัสดุที่นำความร้อนได้ดี ในบริบทของหน้าต่าง ประตู และผนังกระจกแบบม่านที่ทำจากโลหะ ช่องกั้นความร้อนจะเป็นแถบวัสดุที่มีการนำความร้อนต่ำ ซึ่งถูกล็อกยึดทางกลไว้ภายในโครงโปรไฟล์อลูมิเนียมหรือเหล็ก แถบนี้โดยทั่วไปทำจากพอลิแอมายด์ 66 ที่เสริมใยแก้ว (PA66 GF30) เพื่อสร้างการแยกทางกายภาพระหว่างส่วนภายในและภายนอกของกรอบโลหะ ประสิทธิภาพของช่องกั้นความร้อนจะขึ้นอยู่กับคุณสมบัติทางความร้อนของวัสดุ ได้แก่ ค่าแลมบ์ดา (λ) ที่ต่ำ และความแข็งแรงเชิงกลที่เพียงพอในการถ่ายโอนแรงโครงสร้าง เช่น แรงดันลม ระหว่างส่วนโลหะที่ถูกแยกออกจากกัน แนวคิดนี้ยังขยายไปยังช่องกั้นความร้อนเชิงโครงสร้าง ซึ่งเป็นแผ่นวัสดุที่มีความแข็งแรงสูงและทนต่อแรงอัด ใช้ในจุดต่อเชื่อมโครงสร้างสำคัญ เช่น ระหว่างระเบียงคอนกรีตกับพื้นแผ่นภายใน เพื่อป้องกันไม่ให้คอนกรีตทำหน้าที่เป็นสะพานความร้อนขนาดใหญ่ เพื่อให้ช่องกั้นความร้อนทำงานได้ตามวัตถุประสงค์ มันจำเป็นต้องสร้างเป็นแนวกั้นต่อเนื่อง และต้องทำจากวัสดุที่ไม่เกิดการคลาน (creep) หรือเสื่อมสภาพเมื่อเวลาผ่านไปภายใต้แรงกระทำและการสัมผัสกับสิ่งแวดล้อม การติดตั้งช่องกั้นความร้อนจึงเป็นส่วนที่ขาดไม่ได้ของการออกแบบอาคารยุคใหม่ที่มีประสิทธิภาพพลังงานสูง ซึ่งช่วยลดค่า U-value ป้องกันการควบแน่น เพิ่มความสะดวกสบาย และสอดคล้องกับข้อกำหนดการอนุรักษ์พลังงานระดับนานาชาติ