Thermische bruggen definiëren betekent een lokaal verschijnsel in een bouwdetail beschrijven waarbij een aanzienlijk verhoogde warmteoverdracht optreedt door materialen met hoge thermische geleidbaarheid die de thermische isolatielaag doordringen of omzeilen. Het betreft een onderbreking in de overigens uniforme thermische weerstand van een muur, dak of vloer. Deze onderbreking creëert een pad met minimale weerstand voor warmtestroom. De formele definitie is gebaseerd op de vergelijking tussen de beoogde, geïsoleerde constructie en de gecompromitteerde constructie op de locatie van de koudebrug. De belangrijkste maatstaf is de lineaire warmtedoorlating, of psi-waarde (Ψ-waarde), die de extra warmteverliezen per meter lengte van de thermische brug kwantificeert, bovenop wat wordt berekend voor de vlakke oppervlakken. Het definiëren van thermische bruggen omvat ook het begrip van de twee hoofdtypen: herhalende thermische bruggen, die op regelmatige afstanden voorkomen (zoals spanten in een frameconstructie), en niet-herhalende (of geometrische) thermische bruggen, die optreden bij verbindingen zoals hoeken of rondom openingen. De definitie is onvolledig zonder erkenning van de gevolgen: verhoogd energieverbruik, verlaagde binnentemperatuur van oppervlakken, risico op condensatie en verminderd comfort en gezondheid van bewoners. Een thermische brug definiëren betekent dus een kritiek bouwpathologie beschrijven die doelbewuste ontwerpinterventies vereist om efficiënte, duurzame en gezonde gebouwen te realiseren.