پلهای حرارتی در ساختمانها، که به عنوان پلهای سرد نیز شناخته میشوند، مناطق محلی در پوسته ساختمان هستند که در آن لایه عایق حرارتی پیوسته به طور معمول توسط مادهای با هدایت حرارتی بسیار بالاتر قطع یا ضعیف شده است. این عناصر مسیر ترجیحی برای انتقال حرارت ایجاد میکنند و از عایق حرارتی عبور میکنند و منجر به تعداد زیادی مشکلات عملکردی میشوند. نمونههای رایج شامل بالکنهای بتنی بدون عایت که از دیوار عایقبندی شده بیرون زدهاند یا دالهای کف، قابهای فلزی پنجره و درب که از داخل به خارج ساختمان امتداد یافتهاند، ستونها یا تیرهای فولادی سازهای که از نمای ساختمان عبور میکنند، و حتی پیچها و نگهدارندههای مورد استفاده برای نصب روکش بیرونی میباشند. پیامدهای پلهای حرارتی حل نشده قابل توجه است. این پلها منجر به اتلاف حرارتی نامتناسب و بیش از حد میشوند که باعث کاهش کارایی انرژی کلی ساختمان و افزایش هزینههای گرمایش و سرمایش میگردند. یک مشکل فوریتر و قابل مشاهده، کاهش دمای سطوح داخلی در محل پل حرارتی است. هنگامی که دمای این سطح پایینتر از نقطه شبنم هوای داخلی برسد، تشکیل شبنم رخ میدهد. این رطوبت مداوم محیطی ایدهآل برای رشد کپی و قارچ ایجاد میکند که میتواند به مواد ساختمانی آسیب بزند و خطراتی برای سلامت ساکنان ایجاد کند. در آبوهواهای سرد، این امر حتی میتواند منجر به تشکیل یخ در داخل ساختار ساختمان شود. علاوه بر این، پلهای حرارتی میتوانند باعث ناراحتی حرارتی ناشی از عدم تقارن دمای تابشی شوند، به گونهای که ساکنان در نزدیکی این جزئیات عایقبندی ضعیف، سرما را احساس میکنند. بنابراین، شناسایی و کاهش پلهای حرارتی از طریق طراحی دقیق، استفاده از مواد شکست حرارتی و عایقبندی پیوسته، جنبهای حیاتی در ساخت ساختمانهای مقاوم، سالم و کارآمد از نظر مصرف انرژی محسوب میشود.