Ένας δίσκος εξώθησης πλαστικού αποτελεί το τελευταίο και ίσως το σημαντικότερο στοιχείο της μηχανής εξώθησης, όπου πραγματοποιείται η πραγματική διαμόρφωση του πλαστικού προϊόντος. Πρόκειται για ένα ακριβώς μηχανουργημένο μπλοκ, το οποίο κατασκευάζεται συνήθως από χάλυβα υψηλής ποιότητας, όπως P20 ή H13, ο οποίος επισκληρύνεται, επιθερμαίνεται και πολύδεται έως ότου αποκτήσει καθρεφτίσια επιφάνεια. Ο δίσκος έχει τον ρόλο να δέχεται την ομοιόμορφη, υπό πίεση μάζα τήξης από τη μηχανή εξώθησης και να τη μετατρέπει σε συνεχή ροή με συγκεκριμένη δισδιάστατη διατομή. Η εσωτερική διαδρομή ροής, ή μανιφόρ, μέσα στο δίσκο σχεδιάζεται με βάση τις αρχές της υδροδυναμικής, ώστε η μάζα τήξης του πολυμερούς να φτάνει στα χείλη του δίσκου με ομοιόμορφη ταχύτητα και πίεση σε όλη την έξοδο. Αυτό είναι απαραίτητο για να αποφευχθούν προβλήματα όπως άνισο πάχος τοιχώματος ή το φαινόμενο «μπαμπού». Το σχέδιο πρέπει επίσης να λαμβάνει υπόψη τη συμπεριφορά του συγκεκριμένου υλικού, κυρίως τη διαστολή του δίσκου — την τάση της ψευδοελαστικής μάζας τήξης του πολυμερούς να διαστέλλεται κατά την έξοδο από το δίσκο λόγω της απελευθέρωσης των εσωτερικών τάσεων. Ως εκ τούτου, η οπή του δίσκου συχνά δεν είναι ακριβής αντιγραφή του τελικού επιθυμητού προφίλ, αλλά είναι ελαφρώς μικρότερη και διαφορετικά αναλογική. Για σύνθετα προφίλ, ο δίσκος μπορεί να χωρίζεται σε αρκετές πλάκες για ευκολότερη κατεργασία και συντήρηση. Η απόδοση ενός δίσκου εξώθησης πλαστικού καθορίζει άμεσα τη διαστατική σταθερότητα, την επιφανειακή ολοκλήρωση και τη συνολική ποιότητα του εξωθημένου προφίλ, καθιστώντας το σχεδιασμό και την κατασκευή του μια εξειδικευμένη τέχνη που συνδυάζει εμπειρική γνώση με εξελιγμένο λογισμικό προσομοίωσης.